Enüresis alt ıslatma problemi herhangi bir fiziksel özre bağlı olmaksızın irade dışı idrar kaçırma olarak tanımlanabilir. Bu tür problemin varlığı, iskelet ve kas sisteminin yeterince gelişmiş olduğu, fakat alt ıslatma probleminin devam etmesi durumunda, bu tür problemin varlığından söz edilebilir.

Çocukların idrar ve dışkı kontrolünü kazanma yaşlarına göre bu problemin varlığından söz edilebilir bu yaş sınırı ise 4-5 yaşlarından sonra halen daha devam ediyorsa o çocukta alt ıslatma sorunu var diyebiliriz.

Enüresis, hem sık rastlanması, hem de çocuk ana-baba için zor bir durum olması açısından tüm davranış bozuklukları içinde en önemlisidir. Çocuklardaki altını ıslatmaların yaklaşık %80’i gece (enuresis nocturna), %5’i gündüz (enuresis diurna) görülmektedir. Her yaş için enüresis erkeklerde kızlara göre iki kat daha fazladır.

Bir kişiye enuresis teşhisinin konabilmesi için takvim yaşının en az 5 olması, en az 3 ay süreyle haftada iki kez ortaya çıkan idrar kaçırma durumunun olması ve bu durumun toplumsal bozulmaya sebep olması gerekir.

Enüresisin ortaya çıkmasında erken ve baskıcı tuvalet eğitimi etkili olmaktadır. Ruhsal nedene bağlı işlemlerin en açık örneği kardeş kıskançlığına bağlı olanıdır. Enüresisin ortaya çıkmasında korkular çok büyük rol oynarken çocuğun kişilik yapısını da olumsuz etkilerler.

Alt ıslatma, sorunu karşısında özellikle ilk çocukluk döneminde bu tür problemin tedavisine asla gidilmemelidir. İlk çocukluk dönemini geçtikten sonra tedaviye yönelinmelidir.

Okul çağına gelmiş bir çocuğun, hala bu problemlerin devamı söz konusu olduğu zaman gerek fiziksel ve gerekse de duygusal açıdan aile bu tür sorundan endişe ederek çözümü için önce tıbbi hizmet, daha sonra da olayın psikolojik nedenlerine inmeli bu tür olaylarda bir danışmandan yardım alınmalıdır.

Enuresisin tedavisinde organik nedenlerin araştırılması,uyku ağırlığının giderilmesi, ruhsal çatışmaların önlenmesi gereklidir. Enüresis tedavisi doğrudan ve dolaylı olarak ikiye ayrılabilir. Doğrudan tedavi çocuğa, dolaylı tedavi ise ana-babaya yönelik olmalıdır.

ü   İlk önlem olarak bir çocuk doktoruna başvurup durumun organik bir bozukluktan kaynaklanıp-kaynaklanmadığını saptamak.

ü   Çocuğa tuvalet eğitimi verirken baskıcı zorlayıcı ve korkutucu tavırlardan kesinlikle uzak durmak.

ü    Çocuğa altını ıslattığı için ceza vermemek

ü    Çocuğa uyku saatinden önce ve uyku aralarında sulu içecekler içirmemek.

Çocuğa gece yatmadan önce sulu yiyecekler vermemek; annenin çocuğa gerekli sevgi ve sevecenliği göstermesi, çocuğunu akşamları sevecen bir tutumla yatağına götürülmesi ve onu çok temiz bir yatağa yatırması; ona “yatağını sakın ıslatma” gibi uyarılarda bulunmaması; yatağını ıslatmadığı gecelerin sabahında çocuğun taktir edilmesi; çocuğun hangi saatte yatağını ıslattığı saptanarak, o saatte çocuğun çişine kaldırılması; çocuk yatağını ıslattığında, kendisinin ve yatağının temizlenmesi ve ona ne  sevgi ne de sertlik anlatan bir davranış yapılması; çocuğun yatağına muşamba vb koruyucu araçlar konmaması yararlı olacaktır .

Bakırcıoğlu, R. Ruh Sağlığı ve Rehberlik, Çark Matbaası, Ankara, 1976.

Çağlar D. Uyumsuz Çocuklar ve Eğitimi,Ankara Üniversitesi    Eğitim Fakültesi Yayınları, Ankara,1974

D.S.M. IV Tanı Ölçütleri Başvuru El Kitabı, Amerikan Psikiyatri Birliği Hekimler Yayın Birliği (Çev:Ertuğrul KÖROĞLU), Ankara, 1994.

Yavuzer, H. Çocuk Psikolojisi, Remzi Kitabevi, İstanbul, 1994.

Yörükoğlu, A. Çocuk Sağlığı, Doğuş Matbaası, Ankara, 1988.